Bu sahnede beni düşündüren, okurun telefonu eline almasına yol açan şey. Okuduğundan öyle hoşlanmış ki sevdiği biri de aynı tadı alsın istemiş. Ardından kız kardeşinin ertesi gününü planlamasına yardım etmiş. Hangisini gereksiz sayabilirsiniz? Üstelik bütün bunlar topu topu birkaç dakika sürmüş. Gelgelelim romanın içinde de o sırada iki kişi konuşuyordu. Okur onların yanına döndüğünde aralarında geçen son sözü bir daha işitmeye ihtiyaç duyuyor.
Okumaya ayırdığımız zamanın ne kadarını gerçekten okuyarak geçiriyoruz diye düşünürken aklımı kurcalayan bu. Akşam kendimize yarım saat ayırabiliyoruz belki. O yarım saatin beş dakikasını başka işlere verdiğimizde geriye kalan yirmi beş dakikayı kaldığımız yerden kullanabileceğimizi sanıyoruz. Oysa bir randevu saatini kararlaştırıp yarım kalmış bir roman sohbetine dönmek, bileğimizdeki saatin gösterdiğinden biraz daha uzun sürebiliyor. Kitabı yeniden elimize aldığımızda aklımızın bir ucu hâlâ yarının randevusunda.
Bir romanın saatine alışmak
Her kitabın kendine göre bir saati var. Kimi romancı ilk sayfada kolunuza girer, sizi peşinden sürükler. Kimi önce bir evin odalarını dolaştırır, sofraya kimlerin hangi sırayla oturduğunu anlatır. Evin en küçük kızının yemek boyunca niçin hiç konuşmadığını ilk bölümde merak bile etmeyebilirsiniz. Elli sayfa sonra, ailede herkesin susmayı tercih ettiği bir mesele açıldığında, sözü birden o kız alır. O zaman dönüp ilk sofrayı hatırlarsınız. Bir ayrıntıyı ileride ne işe yarayacağını bilmeden bir süre yanında taşımak da edebiyatta okurun payına düşen zevklerden biri olsa gerek.
Gazete okurken gözümüzün başka hünerleri devreye girer. Sayfaya şöyle bir bakar, hangi
Yorumlar (0)
Giriş yaparak yorum yazabilirsin.
İlk yorumu sen yaz.