Safranbolu’ya bu kez bir kitabın ve onun etrafında kurulacak sohbetin davetiyle gittim. İbrahim Canbulat’ın Oğlak Yayınları’ndan çıkan Sofraların “Altın Çiçeği” Safran — Tarih Boyunca Safranlı Lezzetler adlı çalışması, eski reçetelerden Gülevi’nin özgün mutfağına uzanan bir yolculuğu anlatıyor. “Safranla Yazılan Bir Mutfak” buluşmasında bu yolculuğu konuştuk. Benim orada yaptığım konuşmadan hazırladığım yazıyı cuma günü ODAK köşesinde (https://www.ekonomigazetesi.com/kose-yazisi/safranboluda-bir-ogun-daha-92083) yayımladım. O yazıda, bir şehrin yemek kültürünü yaşatmanın, sofrayı kuran insanın emeğini ve bilgisini korumakla ilişkisi üzerinde durmuştum. Bugün ise Canbulat’ın etkinlikte yaptığı konuşmanın peşinden giderek Safranbolu’nun lezzetlerine biraz daha yakından bakalım istiyorum.
Canbulat’ın anlattıklarında beni en çok düşündüren, aynı coğrafyada birbirine yakın yaşayan insanların mutfaklarında beliren ayrılıklar oldu. Bir evde makbul sayılan malzeme, başka bir evin mutfağına girmeyebiliyor. Birinin severek yediğine öteki mesafeyle yaklaşıyor. Bu ayrıntılar, şehir mutfağı dediğimiz şeyin içinde ne kadar çok alışkanlık, aile hafızası ve hayat biçimi bulunduğunu gösteriyor.
Bu yazımın devamı ve köşemdeki
Yorumlar (0)
Giriş yaparak yorum yazabilirsin.
İlk yorumu sen yaz.