İncir, ihtimaller ve bir sofra

İncir, ihtimaller ve bir sofra

“Yaşamımın, öyküdeki ye­şil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyor­dum. Her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gele­cek beni çağırıyor, bana göz kırpı­yordu. İncirlerden biri, eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı; bir başkası ünlü bir şair, öteki parlak bir pro­fesör…”

Ebru Köktürk Koralı 04 Eylül 2026 00:00 Dünya'yı haber kaynağınız olarak eklemek için tıklayın!

Sylvia Plath, "Sırça Fanus"­ta insanın karşısına çıkan seçe­neklerin ağırlığını unutulmaz bir incir ağacı metaforuyla anlatır. Hayat, önünde gür ve bereketli bir ağaç gibi dallanıp budaklanır; her bir dalın ucunda ise göz ka­maştırıcı, olgun ve çağrıcı bir ge­lecek asılı durur. Kimi dalda par­lak bir kariyer, kiminde huzur­lu bir yuva, kiminde ise dünyayı gezen bir gezginin özgürlüğü pa­rıldar. Fakat çelişki tam da bura­dadır: Bir inciri koparıp yemek, diğer tüm dallardan sonsuza dek vazgeçmek demektir. İhtimaller ve karar sürecinin yarattığı o felç edici tereddüt anı uzadığı her sa­niye o muazzam meyveler olgun­laşır, buruşur, kararır ve teker te­ker çürüyerek ayaklarının dibi­ne, toprağa düşer. Gençlik hep bu sorunsalla uğraşmakla geçer, ka­rar vermek, seçmek zordur. Dö­nüp baktığında yol ayrımları daha netleşmiştir.

Geçtiğimiz günlerde hayatım­da ilk kez geçtiğim Gemlik- Mu­danya kıyısından, Yörükali’ye doğru kıvrılan köy yollarının ke­narında oldukça kalın gövdeli ve büyük yapraklı incir ağaçları gö­züme çarptı. İncir ağaçları bizi Yusta Bağlarına kadar takip etti.

Yusta Bağlarında, Tola Resto­ran’ın kurucusu, harika bir şefin Atakan Özen’in davetindeydik ama gözümüz yükseklerde inci­rin tepelerinde. Güneş kaybolma­ya yakın şef bizi küçük ağız hoş­luklarından oluşan ikramlarıyla bağların arasında dolaştırdı. Yol, bağların ortasındaki zeytinlikte kurulmuş güzel sofralara çıkıyor. İncir yine köşede bana bakıyor. Üzerinde bir tane gözüme kes­tiriyorum, simsiyah, kocaman, çatlaksız. Henüz olmamış ola­bilir mi? Daha ne kadar büyüye­cek? Olmadıysa, niye çatlak yok? İhtimaller ve karar sürecinin ya­rattığı o felç edici tereddüt anını sonlandırdım. Zıpladım aldım. İç renk yakut ve mükemmel, sıfır so­run. İncirden tam beklediğim gi­bi. Şef gördü mü?

En iyisi incirden konuya gire­yim. İhraç ediyormuşuz, en iyi­sini başkası yesin. Tüm meyveler dalından yenince başka güzeldir. İncir için bu temel kuraldır, as­la marketten alınmaz. Bahçem­de bir incirim var. Ağustosun son haftası tam, güzel olur, sabahtan akşama tek tek alırım üzerin­den… İncir paketlenmez, dolaba girmez.

Şef Atakan Özen’in haftada bir gün Tola dışına çıkıp zeytin ağaçları altında kurduğu sofra­larda nefis bir akşam yemeği ye­dik. Bursa’nın, coğrafyanın ver­diği nimetlerin hakkını veren bir menüydü. Marmara Denizi’nden, Karacabey’den, Uludağ’dan… Müzik güzeldi, gelen misafirler Bursa ve İstanbul’dan. Eylül or­tasına kadar devam edecekmiş bu pop-up restoran, yer bulursanız kaçırmayın.

Geçen haftanın en güzel bu­luşmalarından biri de Seraf’tay­dı. Konuk şef Asma Khan, Sinem Özler’le birlikte pişirdi. Asma Khan’ın mutfağı kadının görü­nürlüğü ve dayanışması için bir direniş mevzisi. Doğduğu top­raklarda "istenmeyen ikinci kız çocuğu" olmanın getirdiği top­lumsal yükü, Londra’da tamamı kadınlardan oluşan mutfağıy­la küresel bir ses ve adalet hare­ketine dönüştüren Khan, gastro­nominin ataerkil ve finans odak­lı hiyerarşisine açıkça meydan okuyor. İki güçlü kadın şefin za­rafetle, hafızayla ve ortak bir dille harmanladığı o çok şık sofra; yal­nızca enfes lezzetlerin değil, mut­faktaki kadın emeğinin, birbiri­ne el verme kültürünün ve sofra­nın dönüştürücü gücünün altını çizen son derece ilham verici bir buluşma oldu.